świat nasz kolorowy

Najpierw polubiła zardzewiałą bramę, a potem moją kurtkę.
To pewnie dlatego, że nieopodal czekał na nią kawaler.

On zachowywał się dużo spokojniej, po prostu siedział na liściu:

Wojsiłka pospolita (Panorpa communis) nieustannie zadziwia mnie swoim wyglądem. Gdy cztery lata temu spotkałam ją po raz pierwszy, pomyślałam, że to ćma. Ale była wtedy odwrócona tyłem i nie widziałam dzioba.

Wszystkie są do siebie podobne.
Ale jedne pachną, a inne wręcz przeciwnie.

Sfotografowana przeze mnie tawuła należy do tych pachnących. Na szczęście. Gdyby było odwrotnie, miałabym zapewne problemy ze zrobieniem tylu zdjęć.

Biegł po płotku, jakby go coś goniło (no bo przecież nie ja). Aż tu nagle...
Wyhamować udało się w ostatniej chwili.

Postawili na osiedlu nowe ogrodzenia, brzydkie wyjątkowo, ale ku mojemu zdumieniu owady je bardzo lubią i chętnie się po nich przechadzają. Tak jak ten spory ryjkowiec z rodzaju Dorytomus. Spotykam go w tym rejonie podwórka od lat. 

Chwaliłam się dwa miesiące temu, że zaczyna kwitnąć.
Jak wtedy zaczął, tak dopiero dziś skończył.

Tak w połowie kwietnia wyglądał mój ulubieniec wśród domowych kaktusów, czyli Hoodia gordonii. Zdjęcie zrobiłam w środku okresu kwitnienia, w jego szczytowym momencie. A w sumie kwiatów było kilkanaście.

Nie sposób zagubić się w podwórkowych ostępach.
Jarzeniówki oświetlają nam drogę.

Sporo takich małych larw błonkówek spotykam ostatnio na osiedlu. Potocznie nazywa się je właśnie jarzeniówkami. Są długie, jasne, niemal przezroczyste - i czasami wyglądają, jakby się świeciły. Na drugim zdjęciu ten efekt widać jeszcze lepiej:

Szybki EDIT: W gruncie rzeczy mam wątpliwości, czy to aby nie jest gąsieniczka jakiejś małej ciemki. Liczę jej nogi i liczę, przedtem widziałam ich więcej, a teraz dopatruję się najwyżej ośmiu.

Dziś jest ich coroczne święto.
Ale zupełnie o mnie zapomniały.

Jak zwykle chciałam stosownie uczcić przypadający dziś Dzień Niezapominajki. Jednak ostatnio wszystkie trzymają się ode mnie z daleka i żadna nie chce podejść bliżej. Więc w zastępstwie niech będzie barwinek. Też ładny, no i prawie niebieski.

Jedni wiatru nie cierpią. Tak jak ja.
A innym jest niezbędny do życia.

Z podziwem patrzę ostatnio na miejskie trawniki - ile tego! A za rok będzie jeszcze więcej. Mniszek lekarski (Taraxacum officinale) idealnie trafił w najlepszy czas i może się rozsiewać do woli.

Mam tylko sześć nóg i dlatego nikt mnie nie chce.
Może ładna opalenizna choć trochę zwiększy moje szanse?

Ślizguny (Philodromus) raczej wolą cieniste zakątki. A ta samiczka-inwalidka siedziała na ogrodzeniu, w ostrym słońcu.

Owoce poznałam już kilka miesięcy temu.
Teraz przyszła pora na kwiatki.

To spore i rozłożyste parkowe drzewo (większy plan można zobaczyć tutaj) kwitnie w olśniewający sposób. Kwiaty ma białe i całkiem spore. A jesienią pojawi się na nim masa owoców - malutkich i żółciutkich:

W pierwszym przybliżeniu drzewo nazwałam jabłonką. Choć, szczerze mówiąc, jego owoce wcale jabłek nie przypominają. I teraz głowię się, co to właściwie może być.
Na pierwszym zdjęciu na jednym z płatków ukrył się złotook, którego oczywiście w trakcie fotografowania nie zauważyłam. Jego obecność w tym miejscu nie dziwi, akurat wylęgły się setki miodówek.

Od paru lat intensywnie rozpracowuję podwórkową faunę.
A tak ładnie ubranego gościa spotkałam po raz pierwszy.

Ten pluskwiak jest na tyle charakterystyczny, że oznaczenie zajęło mi zaledwie kilka minut. To Rhabdomiris striatellus z rodziny tasznikowatych (Miridae).