świat nasz kolorowy

Cóż to takiego? Pewnie paproch zaczepił się na trawce.
Ale nie zaszkodzi sfotografować, pomyślałam.

Maleńkie to było, ciemnych "oczek" i regularności kształtów nie dało się dostrzec gołym okiem.

Przeważnie takie strzępki okazują się naprawdę paprochami, jednak zawsze warto próbować. To znalezisko wygląda na pustą już poczwarkę, ale brak mi pomysłu, jaki owad mógł ją wcześniej zamieszkiwać.

Ostatni raz widziałam je w końcu grudnia.
Ciekawe, czy też poczuły się zaskoczone zimą.

Te elegancko nabłyszczone puszki należą zapewne do krótkosza (Brachythecium sp.).

Co dziś dają na śniadanie? O, ślimaczek, i to mój ulubiony gatunek!
Jeszcze tylko trzeba umyć łapki - i zabieramy się do jedzenia.

W roli smakosza wystąpiła mucha z rodziny błotniszkowatych (Heleomyzidae), należąca do rodzaju Suillia. A smakołykiem był ślimak zaroślowy (Arianta arbustorum).
- - - - - - -
Zapewne w rzeczywistości błotniszki ślimaków nie jadają. Choć w gruncie rzeczy... kto je tam wie. Ta sprawiała wrażenie, jakby naprawdę miała ochotę.

Deszcz, upał, wicher, śnieg czy mróz - stoję tu na straży.
Nie wiem, czego pilnuję, ale z pewnością robię to w słusznej sprawie.

Czym jest pilnowany obiekt? Wygląda na kokon, być może któregoś z nocnych motyli. Natomiast osoba strażnika stanowi dla mnie absolutną tajemnicę. Zapewne to któraś z muchówek - ale mimo długich poszukiwań nie natrafiłam na żaden gatunek z takim bukietem na głowie.
EDIT: Jednak nie muchówka. Błonkówka, zdecydowanie.

Czy prawdą jest, że kiedyś nad zielonymi łąkami latały kolorowe motyle?
Oj, nie... to z pewnością tylko fałszywe wspomnienia...
Zawsze był tylko śnieg i mróz.
I tak pozostanie na wieki.

Wiek z reguły urody nie dodaje.
Z nielicznymi wyjątkami.

Złocisty odcień spotkanej przeze mnie padlinówki (Lucilia sp.) wskazuje, że mucha lata młodości miała już za sobą. Wraz z upływem czasu ten gatunek zmienia kolor: od metalicznej zieleni, poprzez złoty, aż do niemal czerwonego.

Gołe drzewa i krzewy sprzyjają ciekawym odkryciom.
Teraz dopiero widzę, jakie skarby kryją się w pobliskim parku.

Te grzyby stanowiły mały fragment kolonii boczniaka ostrygowatego (Pleurotus ostreatus), zasiedlającej pień martwego drzewa. Tak, to TEN boczniak - grzyb jadalny i uprawiany. Niestety, ze względu na mrozy wszystkie owocniki nadawały się już najwyżej do oglądania.

Sympatyczny z ciebie gość, choć natura wzrostu poskąpiła.
Nudzisz się? Tu obok za oknem dają dobre piwo, lecimy?

Pana śmietkę przyłapałam na męskiej rozmowie ze skoczogonkiem. Szybko się oddaliłam, by nie przeszkadzać w mozolnym przełamywaniu barier międzygatunkowych.

Gdy jesienią wszystko przekwitało, patrzyłam z niechęcią.
Teraz na taki widok wpadłabym w zachwyt.

Od góry patrząc, zdjęcia przedstawiają... A nie, nie powiem. Może ktoś zgadnie, przynajmniej w przybliżeniu.

Dziś wszyscy jeżdżą po mieście z przepisową prędkością.
Albo i nawet mniejszą.
A dobrze im tak.

I tylko ptaków żal.